İhtiyati haciz

Mahkemece, iddia ve dosya kapsamına göre 01 Temmuz 2012 tarihinde yürürlüğe giren 6098 sayılı Borçlar Kanunu'nun 20 ve devamı maddelerinde düzenlenen «genel işlem koşullarına» ilişkin kuralların «emredici» nitelikte olması, içeriğinin yasa tarafından doğrudan düzenlenmesi karşısında, 01 Temmuz 2012 tarihinde yürürlüğe giren 6101 sayılı Türk Borçlar Kanunu Yürürlüğü ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'un, “Geçmişe Etkili Olma” kuralını düzenleyen 2., 3., 4. ve 7. maddeleri bir arada yorumlandığında, genel işlem koşullarına ilişkin düzenlemenin ne zaman akdedilmiş olurlarsa olsunlar 6098 sayılı TBK'nun hükümlerine tabi olduğu gerekçesiyle TBK'nun 20'ci maddesindeki düzenlemeye aykırı olarak imzalanmış davaya konu banka «kredi sözleşmesi» uyarınca yapılan «ihtiyati haciz» talebinin reddine karar verilmiştir.

İstem «ihtiyati haciz» kararı verilmesine ilişkin olup, yukarıda yapılan özetten de anlaşılacağı üzere ihtiyati haciz kararına dayanak yapılan «kredi sözleşmesinin» mülga 818 sayılı Yasa'nın yürürlükte olduğu tarihte düzenlendiği ve keza kredinin de o zaman verildiği taraflar arasında çekişmesizdir.

Yürürlük Kanunu'nun 1. maddesi hükmüne göre de olayda «temerrüt», sona erme ve «tasfiye» söz konusu olmadığından, salt «genel işlem şartlarına» aykırılık, «kamu düzeni» ve genel ahlak kapsamında bulunmadığı gibi olayda 7. maddenin uygulanma koşulları da yer almadığından mahkemece İİK «257». maddeki koşullar oluşup oluşmadığı değerlendirilerek karar vermek gerekirken yazılı şekilde «ihtiyati haciz» talebinin reddine karar verilmesi bozmayı gerektirmiştir.

Mahkemece, davaya konu «kredi sözleşmesinin» banka tarafından önceden hazırlanmak suretiyle kefillere imzalatıldığı, koşulların açıkça tartışılarak kabul edildiği ve taraflara sözleşmenin içeriğini öğrenme imkanının sağlandığı hususlarında yasanın öngördüğü koşulların bulunmadığı, kefillerin işlem koşullarını kabul ettiklerine ilişkin TBK'nın 21. maddesi kapsamında bir kabulünün olmadığı, aktedilen sözleşmenin «genel işlem koşullarına» aykırı bulunduğu, TBK'nın 20 ve devamı maddelerinde düzenlenen genel işlem koşullarına ilişkin kuralların «emredici» nitelik taşıdığı, Yürürlük Yasası'nın 2, 3, 4 ve 7. maddelerinin bir arada yorumlanmasında genel işlem koşullarına ilişkin düzenlemenin ne zaman aktedilmiş olursa olsun uyuşmazlıkta 6098 sayılı TBK'nın uygulanması gerektiği, TBK'nın 20. maddesine aykırı bir surette yapılan sözleşmeye dayanılarak açılan talebin reddi gerektiği gerekçesiyle «ihtiyati haciz» talebinin reddine karar verilmiştir.

Yürürlük Kanunu'nun 7 nci maddesi hükümlerinin uygulanması da söz konusu olmadığından, mahkemece «ihtiyati haciz» koşullarının oluşup oluşmadığının 2004 sayılı İ.İ.K.'nun «257» ve devamı maddeleri uyarınca değerlendirilmesi gerekirken yerinde bulunmayan gerekçelerle istemin reddi kararı verilmesi doğru olmamış ve mahkeme kararının bozulmasına karar vermek gerekmiştir.

Kararı «ihtiyati haciz» talep eden vekili temyiz etmiştir.

Mahkemece, iddia ve dosya kapsamına göre 01 Temmuz 2012 tarihinde yürürlüğe giren 6098 sayılı Borçlar Kanunu'nun 20 ve devamı maddelerinde düzenlenen «genel işlem koşullarına» ilişkin kuralların «emredici» nitelikte olması, içeriğinin yasa tarafından doğrudan düzenlenmesi karşısında, 01 Temmuz 2012 tarihinde yürürlüğe giren 6101 sayılı Türk Borçlar Kanunu Yürürlüğü ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'un, “Geçmişe Etkili Olma” kuralını düzenleyen 2., 3., 4. ve 7. maddeleri bir arada yorumlandığında, genel işlem koşullarına ilişkin düzenlemenin ne zaman akdedilmiş olurlarsa olsunlar 6098 sayılı TBK'nun hükümlerine tabi olduğu gerekçesiyle TBK'nun 20'ci maddesindeki düzenlemeye aykırı olarak imzalanmış davaya konu banka «kredi sözleşmesi» uyarınca yapılan «ihtiyati haciz» talebinin reddine karar verilmiştir.

İstem «ihtiyati haciz» kararı verilmesine ilişkin olup, yukarıda yapılan özetten de anlaşılacağı üzere ihtiyati haciz kararına dayanak yapılan «kredi sözleşmesinin» mülga 818 sayılı Yasa'nın yürürlükte olduğu tarihte düzenlendiği ve keza kredinin de o zaman verildiği taraflar arasında çekişmesizdir.

Yürürlük Kanunu'nun 1. maddesi hükmüne göre de olayda «temerrüt», sona erme ve «tasfiye» söz konusu olmadığından, salt «genel işlem şartlarına» aykırılık, «kamu düzeni» ve genel ahlak kapsamında bulunmadığı gibi olayda 7. maddenin uygulanma koşulları da yer almadığından mahkemece İİK «257». maddeki koşullar oluşup oluşmadığı değerlendirilerek karar vermek gerekirken yazılı şekilde «ihtiyati haciz» talebinin reddine karar verilmesi bozmayı gerektirmiştir.

Mahkemece, banka «kredi sözleşmelerinin» önceden tek taraflı hazırlanmak suretiyle kefillere imzalatıldığı, kefillerin sözleşmedeki koşulları kabul ettiklerine ve koşulların açıkça kendilerine anlatıldığına dair BK'nun 21. maddesi anlamında bir kabulün bulunmadığı, dolayısıyla söz konusu kredi sözleşmelerinin 6098 Sayılı Borçlar Kanunu 20, 21, 22, 23, 24 ve 25. maddeleri uyarınca «genel işlem koşullarına» aykırı olduğu gerekçesiyle «ihtiyati haciz» isteminin reddine karar verilmiştir.

Yürürlük Kanunu'nun 7'nci maddesi hükümlerinin uygulanması da söz konusu olmadığından, mahkemece «ihtiyati haciz» koşullarının oluşup oluşmadığının 2004 sayılı İ.İ.K'nun «257» ve devamı maddeleri uyarınca değerlendirilmesi gerekirken, yerinde bulunmayan yazılı gerekçelerle istemin reddine karar verilmesi doğru olmamış ve kararını bozulmasına karar vermek gerekmiştir.

Dava, «ihtiyati haciz» istemine ilişkin olup ihtiyati haciz kararına dayanak yapılan sözleşmeler, 6098 sayılı Borçlar Kanunu'nun yürürlük tarihi olan 01/07/2012 tarihinden önce imzalanmış ve kredi de anılan tarihten önce kullandırılmıştır.

Mahkemece, iddia ve dosya kapsamına göre 01 Temmuz 2012 tarihinde yürürlüğe giren 6098 sayılı Borçlar Kanunu'nun 20 ve devamı maddelerinde düzenlenen «genel işlem koşullarına» ilişkin kuralların «emredici» nitelikte olması, içeriğinin yasa tarafından doğrudan düzenlenmesi karşısında, 01 Temmuz 2012 tarihinde yürürlüğe giren 6101 sayılı Türk Borçlar Kanunu Yürürlüğü ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'un, “Geçmişe Etkili Olma” kuralını düzenleyen 2., 3., 4. ve 7. maddeleri bir arada yorumlandığında, genel işlem koşullarına ilişkin düzenlemenin ne zaman akdedilmiş olurlarsa olsunlar 6098 sayılı TBK'nun hükümlerine tabi olduğu gerekçesiyle TBK'nun 20'ci maddesindeki düzenlemeye aykırı olarak imzalanmış davaya konu banka «kredi sözleşmesi» uyarınca yapılan «ihtiyati haciz» talebinin reddine karar verilmiştir.

İstem «ihtiyati haciz» kararı verilmesine ilişkin olup, yukarıda yapılan özetten de anlaşılacağı üzere ihtiyati haciz kararına dayanak yapılan «kredi sözleşmesinin» mülga 818 sayılı Yasa'nın yürürlükte olduğu tarihte düzenlendiği ve keza kredinin de o zaman verildiği taraflar arasında çekişmesizdir.

Yürürlük Kanunu'nun 1. maddesi hükmüne göre de olayda «temerrüt», sona erme ve «tasfiye» söz konusu olmadığından, salt «genel işlem şartlarına» aykırılık, «kamu düzeni» ve genel ahlak kapsamında bulunmadığı gibi olayda 7. maddenin uygulanma koşulları da yer almadığından mahkemece İİK «257». maddeki koşullar oluşup oluşmadığı değerlendirilerek karar vermek gerekirken yazılı şekilde «ihtiyati haciz» talebinin reddine karar verilmesi bozmayı gerektirmiştir.

Mahkemece, dosya üzerinden yapılan inceleme sonucunda, talebe dayanak banka «kredi sözleşmesinin» banka tarafından önceden hazırlanmak suretiyle kefillere imzalatıldığı, bu koşulların açıkça tartışılarak, taraflara açıkça bilgi verilip bunların içeriğini öğrenme imkanı sağlanması açısından yasanın öngördüğü koşullara uygun bulunmadığı, dolayısıyla kefillerin bu işlem koşullarını kabul ettiklerine ilişkin TBK’nun .... maddesi kapsamından bir kabulün de bulunmadığı açıkça anlaşılmakla sözleşmenin «genel işlem koşullarına» aykırı olduğu gerekçesiyle, «ihtiyati haciz» isteminin reddine karar verilmiştir.

Yürürlük Kanunu'nun 7.maddesi hükümlerinin uygulanması da söz konusu olmadığından, mahkemece «ihtiyati haciz» koşullarının oluşup oluşmadığının 2004 sayılı İ.İ.K.'nun «257» ve devamı maddeleri uyarınca değerlendirilmesi gerekirken yerinde bulunmayan gerekçelerle istemin reddi kararı verilmesi doğru olmamış ve mahkeme kararının bozulmasına karar vermek gerekmiştir.

Kararı, «ihtiyati haciz» isteyen vekili temyiz etmiştir.

Mahkemece, iddia ve dosya kapsamına göre 01 Temmuz 2012 tarihinde yürürlüğe giren 6098 sayılı Borçlar Kanunu'nun 20 ve devamı maddelerinde düzenlenen «genel işlem koşullarına» ilişkin kuralların «emredici» nitelikte olması, içeriğinin yasa tarafından doğrudan düzenlenmesi karşısında, 01 Temmuz 2012 tarihinde yürürlüğe giren 6101 sayılı Türk Borçlar Kanunu Yürürlüğü ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'un, “Geçmişe Etkili Olma” kuralını düzenleyen 2., 3., 4. ve 7. maddeleri bir arada yorumlandığında, genel işlem koşullarına ilişkin düzenlemenin ne zaman akdedilmiş olurlarsa olsunlar 6098 sayılı TBK'nun hükümlerine tabi olduğu gerekçesiyle TBK'nun 20'ci maddesindeki düzenlemeye aykırı olarak imzalanmış davaya konu banka «kredi sözleşmesi» uyarınca yapılan «ihtiyati haciz» talebinin reddine karar verilmiştir.

İstem «ihtiyati haciz» kararı verilmesine ilişkin olup, yukarıda yapılan özetten de anlaşılacağı üzere ihtiyati haciz kararına dayanak yapılan «kredi sözleşmesinin» mülga 818 sayılı Yasa'nın yürürlükte olduğu tarihte düzenlendiği ve keza kredinin de o zaman verildiği taraflar arasında çekişmesizdir.

Yürürlük Kanunu'nun 1. maddesi hükmüne göre de olayda «temerrüt», sona erme ve «tasfiye» söz konusu olmadığından, salt «genel işlem şartlarına» aykırılık, «kamu düzeni» ve genel ahlak kapsamında bulunmadığı gibi olayda 7. maddenin uygulanma koşulları da yer almadığından mahkemece İİK «257». maddeki koşullar oluşup oluşmadığı değerlendirilerek karar vermek gerekirken yazılı şekilde «ihtiyati haciz» talebinin reddine karar verilmesi bozmayı gerektirmiştir.

Mahkemece bozma ilamına uyularak yapılan yargılama, toplanan deliller ve tüm dosya kapsamına göre, «kefalet sözleşmelerinin» 1 Temmuz 2012 tarihinde yürürlüğe giren TBK'nun 581 ve devamı maddelerinde unsurlarının değiştiği, yeni şekil ve esas şartlarına bağlandığı, 6101 sayılı Türk Borçlar Kanununun Yürürlüğü ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 7. maddesinde bu kuralların «emredici» hukuk kurallarından olup «kamu düzenine» ilişkin olduğu ve mevcut dosyalara derhal uygulanması gerektiği, Türk Borçlar Kanunu'nun 583. maddesi gereğince kefalet sözleşmesinde «kefalet tarihinin» belirtilmesi gerektiği ve kefalet tarihinin «kefil» tarafından el yazısı ile açıkça yazılması gerektiği, bunun kefalet sözleşmesinin geçerli olabilmesi için «geçerlilik şartı» olduğu, bu hususun kanunda yer alan emredici bir düzenleme olduğu, «kredi sözleşmesi» içerisinde yer alan davacının imzalı beyanını içeren kısımda kefalet tarihinin açıkça el yazısı ile belirtilmediğinden davacının kefalet sözleşmesinin geçerli olmadığı gerekçesiyle davanın kabulüne, davacılar murisi ...'ın 19/09/2007 tarihli ve 22/06/2007 tarihli kredi sözleşmeleri nedeni ile davalıya borçlu olmadıklarının tespitine, yasal şartları oluşmadığından «kötü niyet tazminatına» hükmedilmesine yer olmadığına karar verilmiş, kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

Mahkemece Türk Borçlar Kanunu'nun 583. maddesi gereğince, «kefalet tarihinin» «kefilin» el yazısı ile yazılması hususunun, «kefalet sözleşmesinin» «geçerlilik şartı» olduğu, bu hususun kanunda yer alan «emredici» bir düzenleme olduğu, «kredi sözleşmesi» içerisinde yer alan davacının imzalı beyanını içeren kısımda kefalet tarihinin açıkça el yazısı ile belirtilmediğinden davacının kefalet sözleşmesinin geçerli olma …

Dava, davalı banka ile dava dışı borçlu arasında akdedilen iki adet «kredi sözleşmesinde», müteveffa ...’ın «kefalet» iradesinin ve imzasının bulunmadığı iddiasına dayalı olarak açılan «menfi tespit» davasıdır.

Mahkemece bozma ilamına uyularak yapılan yargılama, toplanan deliller ve tüm dosya kapsamına göre, «kefalet sözleşmelerinin» 1 Temmuz 2012 tarihinde yürürlüğe giren TBK'nun 581 ve devamı maddelerinde unsurlarının değiştiği, yeni şekil ve esas şartlarına bağlandığı, 6101 sayılı Türk Borçlar Kanununun Yürürlüğü ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 7. maddesinde bu kuralların «emredici» hukuk kurallarından olup «kamu düzenine» ilişkin olduğu ve mevcut dosyalara derhal uygulanması gerektiği, Türk Borçlar Kanunu'nun 583. maddesi gereğince kefalet sözleşmesinde «kefalet tarihinin» belirtilmesi gerektiği ve kefalet tarihinin «kefil» tarafından el yazısı ile açıkça yazılması gerektiği, bunun kefalet sözleşmesinin geçerli olabilmesi için «geçerlilik şartı» olduğu, bu hususun kanunda yer alan emredici bir düzenleme olduğu, «kredi sözleşmesi» içerisinde yer alan davacının imzalı beyanını içeren kısımda kefalet tarihinin açıkça el yazısı ile belirtilmediğinden davacının kefalet sözleşmesinin geçerli olmadığı gerekçesiyle davanın kabulüne, davacılar murisi ...'ın 19/09/2007 tarihli ve 22/06/2007 tarihli kredi sözleşmeleri nedeni ile davalıya borçlu olmadıklarının tespitine, yasal şartları oluşmadığından «kötü niyet tazminatına» hükmedilmesine yer olmadığına karar verilmiş, kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

Mahkemece Türk Borçlar Kanunu'nun 583. maddesi gereğince, «kefalet tarihinin» «kefilin» el yazısı ile yazılması hususunun, «kefalet sözleşmesinin» «geçerlilik şartı» olduğu, bu hususun kanunda yer alan «emredici» bir düzenleme olduğu, «kredi sözleşmesi» içerisinde yer alan davacının imzalı beyanını içeren kısımda kefalet tarihinin açıkça el yazısı ile belirtilmediğinden davacının kefalet sözleşmesinin geçerli olma …

Dava konusu 25/06/2007 ve 17/09/2007 tarihli «genel kredi sözleşmelerini», davacı müteveffa ...’ın müşterek borçlu ve «müteselsil kefil» sıfatıyla imzaladığı görülmüştür.

6101 sayılı TBK'nın Yürürlüğü ve Uygulama Şekli Hakkındaki Kanun'un 7. maddesinde 6098 sayılı TBK'nın «derdest» davalara uygulanması ile ilgili düzenleme yapılmışsa da bu hüküm 818 sayılı BK'ya uygun olarak kurulan «kefaletin» «kamu düzenine» aykırı olduğu sonucunu doğurmayacağından somut olayda uygulama yeri bulunmamaktadır.