Borçlu olmadığının tespiti

Mahkemece bozma ilamına uyularak yapılan yargılama, toplanan deliller ve tüm dosya kapsamına göre, «kefalet sözleşmelerinin» 1 Temmuz 2012 tarihinde yürürlüğe giren TBK'nun 581 ve devamı maddelerinde unsurlarının değiştiği, yeni şekil ve esas şartlarına bağlandığı, 6101 sayılı Türk Borçlar Kanununun Yürürlüğü ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 7. maddesinde bu kuralların «emredici» hukuk kurallarından olup «kamu düzenine» ilişkin olduğu ve mevcut dosyalara derhal uygulanması gerektiği, Türk Borçlar Kanunu'nun 583. maddesi gereğince kefalet sözleşmesinde «kefalet tarihinin» belirtilmesi gerektiği ve kefalet tarihinin «kefil» tarafından el yazısı ile açıkça yazılması gerektiği, bunun kefalet sözleşmesinin geçerli olabilmesi için «geçerlilik şartı» olduğu, bu hususun kanunda yer alan emredici bir düzenleme olduğu, «kredi sözleşmesi» içerisinde yer alan davacının imzalı beyanını içeren kısımda kefalet tarihinin açıkça el yazısı ile belirtilmediğinden davacının kefalet sözleşmesinin geçerli olmadığı gerekçesiyle davanın kabulüne, davacılar murisi ...'ın 19/09/2007 tarihli ve 22/06/2007 tarihli kredi sözleşmeleri nedeni ile davalıya borçlu olmadıklarının tespitine, yasal şartları oluşmadığından «kötü niyet tazminatına» hükmedilmesine yer olmadığına karar verilmiş, kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

Mahkemece Türk Borçlar Kanunu'nun 583. maddesi gereğince, «kefalet tarihinin» «kefilin» el yazısı ile yazılması hususunun, «kefalet sözleşmesinin» «geçerlilik şartı» olduğu, bu hususun kanunda yer alan «emredici» bir düzenleme olduğu, «kredi sözleşmesi» içerisinde yer alan davacının imzalı beyanını içeren kısımda kefalet tarihinin açıkça el yazısı ile belirtilmediğinden davacının kefalet sözleşmesinin geçerli olma …

Dava konusu 25/06/2007 ve 17/09/2007 tarihli «genel kredi sözleşmelerini», davacı müteveffa ...’ın müşterek borçlu ve «müteselsil kefil» sıfatıyla imzaladığı görülmüştür.

İstinaf mahkemesince yapılan yargılama sonucunda, 818 sayılı B.K’da «kefaletin» geçerliliğine ilişkin herhangi bir «şekil şartı» öngörülmemiş iken, 6098 sayılı TBK'nın 583.maddesine göre, geçerli bir kefaletten söz edilebilmesi için, «kefilin» sorumlu olacağı miktarın ve «kefalet tarihinin» açıkça gösterilmesinin zorunlu olduğu, ayrıca kefilin eşinin rızasının alınması gerektiği, takip dayanağı «genel kredi sözleşmesinde» sözleşme limiti yazılı olup, 818 sayılı Borçlar Kanunu'nun yürürlükte olduğu dönemde imzalanmış olması halinde geçerli olduğu aksi halde TBK’nın 583. maddesinde yazılı şartları taşımadığından dolayı «geçersiz» olduğu, bu husustaki «ispat yükünün» davacıda olduğu, takibin dayanağı olan sözleşmede tarih bulunmadığı, bu boşluğun davalı lehine yorumlanması gerektiği, davacının sözleşmenin TBK’nın yürürlüğünden …

İlk derece mahkemesince, iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, sözleşmede «kefil» olan davalının sorumlu olduğu miktarın ve «kefalet tarihinin» yazılı olmaması nedeniyle TBK'nun 583. maddesi veya BK'nın 484. maddesi hükmü gereğince kefaletin geçerli olmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Bölge adliye mahkemesinin, davaya konu «genel kredi sözleşmesinin» 818 sayılı BK’nın yürürlükte olduğu dönemde imzalanmış olması halinde davalının «kefaletinin» geçerli olduğuna ilişkin gerekçesinde isabetsizlik bulunmamaktadır.

İstinaf mahkemesince yapılan yargılama sonucunda, 818 sayılı B.K’da «kefaletin» geçerliliğine ilişkin herhangi bir «şekil şartı» öngörülmemiş iken, 6098 sayılı TBK'nın 583.maddesine göre, geçerli bir kefaletten söz edilebilmesi için, «kefilin» sorumlu olacağı miktarın ve «kefalet tarihinin» açıkça gösterilmesinin zorunlu olduğu, ayrıca kefilin eşinin rızasının alınması gerektiği, takip dayanağı «genel kredi sözleşmesinde» sözleşme limiti yazılı olup, 818 sayılı Borçlar Kanunu'nun yürürlükte olduğu dönemde imzalanmış olması halinde geçerli olduğu aksi halde TBK’nın 583. maddesinde yazılı şartları taşımadığından dolayı «geçersiz» olduğu, bu husustaki «ispat yükünün» davacıda olduğu, takibin dayanağı olan sözleşmede tarih bulunmadığı, bu boşluğun davalı lehine yorumlanması gerektiği, davacının sözleşmenin TBK’nın yürürlüğünden …

Bu itibarla, bölge adliye mahkemesince, banka kayıtları üzerinden «bilirkişi incelemesi» yaptırılarak, asıl borçluyla imzalanan «genel kredi sözleşmesinin» hangi tarihte banka kayıtlarına işlendiği, kredi sözleşmesi sebebiyle ilgili kurumlara vergi ve bu gibi adlar altında yapılan ödemelerin hangi tarihte yapıldığı, asıl borçluya 23.01.2012 tarihinde kullandırıldığı hususunda uyuşmazlık bulunmayan kredinin davaya konu genel kredi sözleşmesi kapsamında kullandırılıp kullandırılmadığı hususlarının tespit edilmesi ve bu suretle genel kredi sözleşmesinin hangi tarihte imzalandığı belirlenerek sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken «eksik incelemeye» dayalı olarak karar verilmesi doğru görülmemiş, bozmayı gerektirmiştir.

Mahkemece bozma ilamına uyularak yapılan yargılama, toplanan deliller ve tüm dosya kapsamına göre, «kefalet sözleşmelerinin» 1 Temmuz 2012 tarihinde yürürlüğe giren TBK'nun 581 ve devamı maddelerinde unsurlarının değiştiği, yeni şekil ve esas şartlarına bağlandığı, 6101 sayılı Türk Borçlar Kanununun Yürürlüğü ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 7. maddesinde bu kuralların «emredici» hukuk kurallarından olup «kamu düzenine» ilişkin olduğu ve mevcut dosyalara derhal uygulanması gerektiği, Türk Borçlar Kanunu'nun 583. maddesi gereğince kefalet sözleşmesinde «kefalet tarihinin» belirtilmesi gerektiği ve kefalet tarihinin «kefil» tarafından el yazısı ile açıkça yazılması gerektiği, bunun kefalet sözleşmesinin geçerli olabilmesi için «geçerlilik şartı» olduğu, bu hususun kanunda yer alan emredici bir düzenleme olduğu, «kredi sözleşmesi» içerisinde yer alan davacının imzalı beyanını içeren kısımda kefalet tarihinin açıkça el yazısı ile belirtilmediğinden davacının kefalet sözleşmesinin geçerli olmadığı gerekçesiyle davanın kabulüne, davacılar murisi ...'ın 19/09/2007 tarihli ve 22/06/2007 tarihli kredi sözleşmeleri nedeni ile davalıya borçlu olmadıklarının tespitine, yasal şartları oluşmadığından «kötü niyet tazminatına» hükmedilmesine yer olmadığına karar verilmiş, kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

Mahkemece Türk Borçlar Kanunu'nun 583. maddesi gereğince, «kefalet tarihinin» «kefilin» el yazısı ile yazılması hususunun, «kefalet sözleşmesinin» «geçerlilik şartı» olduğu, bu hususun kanunda yer alan «emredici» bir düzenleme olduğu, «kredi sözleşmesi» içerisinde yer alan davacının imzalı beyanını içeren kısımda kefalet tarihinin açıkça el yazısı ile belirtilmediğinden davacının kefalet sözleşmesinin geçerli olma …

Dava, davalı banka ile dava dışı borçlu arasında akdedilen iki adet «kredi sözleşmesinde», müteveffa ...’ın «kefalet» iradesinin ve imzasının bulunmadığı iddiasına dayalı olarak açılan «menfi tespit» davasıdır.

Mahkemece, iddia ve dosya kapsamına göre 01 Temmuz 2012 tarihinde yürürlüğe giren 6098 sayılı Borçlar Kanunu'nun 20 ve devamı maddelerinde düzenlenen «genel işlem koşullarına» ilişkin kuralların «emredici» nitelikte olması, içeriğinin yasa tarafından doğrudan düzenlenmesi karşısında, 01 Temmuz 2012 tarihinde yürürlüğe giren 6101 sayılı Türk Borçlar Kanunu Yürürlüğü ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'un, “Geçmişe Etkili Olma” kuralını düzenleyen 2., 3., 4. ve 7. maddeleri bir arada yorumlandığında, genel işlem koşullarına ilişkin düzenlemenin ne zaman akdedilmiş olurlarsa olsunlar 6098 sayılı TBK'nun hükümlerine tabi olduğu gerekçesiyle TBK'nun 20'ci maddesindeki düzenlemeye aykırı olarak imzalanmış davaya konu banka «kredi sözleşmesi» uyarınca yapılan «ihtiyati haciz» talebinin reddine karar verilmiştir.

İstem «ihtiyati haciz» kararı verilmesine ilişkin olup, yukarıda yapılan özetten de anlaşılacağı üzere ihtiyati haciz kararına dayanak yapılan «kredi sözleşmesinin» mülga 818 sayılı Yasa'nın yürürlükte olduğu tarihte düzenlendiği ve keza kredinin de o zaman verildiği taraflar arasında çekişmesizdir.

Yürürlük Kanunu'nun 1. maddesi hükmüne göre de olayda «temerrüt», sona erme ve «tasfiye» söz konusu olmadığından, salt «genel işlem şartlarına» aykırılık, «kamu düzeni» ve genel ahlak kapsamında bulunmadığı gibi olayda 7. maddenin uygulanma koşulları da yer almadığından mahkemece İİK «257». maddeki koşullar oluşup oluşmadığı değerlendirilerek karar vermek gerekirken yazılı şekilde «ihtiyati haciz» talebinin reddine karar verilmesi bozmayı gerektirmiştir.

Yürürlük Kanunu'nun 1. maddesi hükmüne göre de olayda «temerrüt», sona erme ve «tasfiye» söz konusu olmadığından, salt «genel işlem şartlarına» aykırılık, «kamu düzeni» ve genel ahlak kapsamında bulunmadığı gibi olayda 7. maddenin uygulanma koşulları da yer almadığından mahkemece İİK «257». maddeki koşullar oluşup oluşmadığı değerlendirilerek karar vermek gerekirken yazılı şekilde «ihtiyati haciz» talebinin reddine karar verilmesi bozmayı gerektirmiştir.

Mahkemece, iddia ve dosya kapsamına göre 01 Temmuz 2012 tarihinde yürürlüğe giren 6098 sayılı Borçlar Kanunu'nun 20 ve devamı maddelerinde düzenlenen «genel işlem koşullarına» ilişkin kuralların «emredici» nitelikte olması, içeriğinin yasa tarafından doğrudan düzenlenmesi karşısında, 01 Temmuz 2012 tarihinde yürürlüğe giren 6101 sayılı Türk Borçlar Kanunu Yürürlüğü ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'un, “Geçmişe Etkili Olma” kuralını düzenleyen 2., 3., 4. ve 7. maddeleri bir arada yorumlandığında, genel işlem koşullarına ilişkin düzenlemenin ne zaman akdedilmiş olurlarsa olsunlar 6098 sayılı TBK'nun hükümlerine tabi olduğu gerekçesiyle TBK'nun 20'ci maddesindeki düzenlemeye aykırı olarak imzalanmış davaya konu banka «kredi sözleşmesi» uyarınca yapılan «ihtiyati haciz» talebinin reddine karar verilmiştir.

Kararı, «ihtiyati haciz» talep eden vekili temyiz etmiştir.

İstem «ihtiyati haciz» kararı verilmesine ilişkin olup, yukarıda yapılan özetten de anlaşılacağı üzere ihtiyati haciz kararına dayanak yapılan «kredi sözleşmesinin» mülga 818 sayılı Yasa'nın yürürlükte olduğu tarihte düzenlendiği ve keza kredinin de o zaman verildiği taraflar arasında çekişmesizdir.