Markaya tecavüz | Haksız rekabet | Marka hükümsüzlüğü

11. Hukuk Dairesi         2009/14859 E.  ,  2011/7548 K.

"İçtihat Metni"

MAHKEMESİ Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Ankara 2. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 10/09/2009 tarih ve 2008/262-2009/222 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacılar vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacılar vekili, müvekkillerinin “İSKENDER” asıl unsurlu çok sayıda tanınmış markaların sahibi olduklarını, davalının ise müvekkillerinin bu tanınmışlığından yararlanmak için “... MEŞHUR İSKENDER + şekil” ibareli markayı kendi adına tescil ettirdiğini, bu durumun müvekkilinin marka hakkına tecavüz ve haksız rekabete neden olduğunu ileri sürerek, davalıya ait anılan markanın hükümsüzlüğünü, markaya tecavüz ve haksız rekabetin men’ini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, davalıya ait marka ile davacılara ait markalar arasında iltibasa neden olacak şekilde benzerlik bulunmadığı, davacıya ait "İSKENDER" markasının uzun yıllardır kullanılmasına karşın, zaman içerisinde sunulan hizmetin konusu olan döner kebap ürününün çeşidini tanımlamaya yönelik bir sözcüğe dönüştüğünü bu nedenle de "İSKENDER" ibaresinin vasıf bildirici biçimde dava konusu markada, yardımcı unsur olarak kullanılmasına mümkün olduğu, davalıya ait markada yer alan ... ibaresinin asıl unsur olduğu ve iltibas tehlikesini ortadan kaldırdığı gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacılar vekili temyiz etmiştir.

1-Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacılar vekilinin aşağıdaki bent kapsamı dışındaki diğer temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2- Dava, davalıya ait markanın davacılara ait “İSKENDER” ibareli tanınmış marka ile iltibasa neden olacak şekilde benzer olduğu iddiasına dayalı, marka hakkına tecavüz ve haksız rekabetin tesbit ile meni ve davalı markasının hükümsüzlüğü istemlerine ilişkindir.

Mahkemece, yukarıda yazılı olduğu üzere davalıya ait markanın davacılara ait marka ile benzer olmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş ise de, davacılara ait markaların tek esaslı unsuru “İSKENDER” ibaresi olup, davalıya ait marka ise “... MEŞHUR İSKENDER + şekil” ibaresinden oluşmaktadır.

Davacılar adına tescilli markaların kapsadığı 43. sınıf hizmetin konusu olan döner kebap emtiası bakımından 556 sayılı KHK'nin 42/1- (d) bendi uyarınca markanın yaygın bir ad haline geldiğinden bahisle kesinleşmiş bir mahkeme kararı bulunmadığı gibi, mahkemece kabul edildiği biçimde söz konusu “İSKENDER” ibaresinin yaygın bir ad (jenerik)hale gelmesi halinde 556 sayılı KHK'nin 12. maddesi uyarınca koşulların varlığı halinde üçüncü kişiler tarafından kullanılmaları marka sahibince engellenemeyecek olmakla birlikte; somut uyuşmazlıkta dava konusu 2006/38556 sayılı markada yer alan “MEŞHUR İSKENDER” ibaresinin markanın yardımcı unsuru olmaktan ziyade davacının tanınmış “İSKENDER” markasıyla iltibas tehlikesi yaratacak şekilde kullanıldığı anlaşıldığından 556 sayılı KHK'nin 12.maddesine uygun bir kullanımdan söz edilmesi de mümkün değildir.

O halde, davacılar adına tescilli ve “İSKENDER” asıl unsurlu markalar ile dava konusu markada yer alan “İSKENDER” ibaresinin 556 sayılı KHK'nin 8/1- (b) bendi anlamında iltibas tehlikesi oluşturacağı dikkate alınarak hükümsüzlük davasının kabulüne karar verilmesi gerekirken yazılı gerekçelerle davanın reddine karar verilmesi doğru olmamış, kararın bu nedenle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ

Yukarıda 1 nolu bentte açıklanan nedenlerle davacılar vekilinin diğer temyiz itirazlarının reddine, 2 nolu bentte açıklanan nedenlerle temyiz itirazlarının kabulüyle kararın davacılar yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 21.06.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.