Tazminat

11. Hukuk Dairesi         2009/13447 E.  ,  2011/5970 K.

"İçtihat Metni"

MAHKEMESİ Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Van 2. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 23/06/2009 tarih ve 2006/602-2009/301 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalılar vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, davalılardan ...’in kullandığı kamyonun, müvekkilinin içinde bulunduğu araca çarpması sonucunda müvekkilinin yaralandığını, kazanın meydana gelmesinde davalı ...’in tam kusurlu olduğunu, ileri sürerek, 5.000 TL maddi ve 3.000 TL manevi tazminatın olay tarihinden itibaren işleyecek reeskont faizi ile birlikte davalılardan müteselsilen tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalılar, ayrı ayrı davanın reddini savunmuşlardır.

Mahkemece, iddia, savunma, benimsenen bilirkişi raporları ve tüm dosya kapsamına göre, meydana gelen kazada davalı ...’in tam kusurlu olduğu, davacının içinde bulunduğu araç sürücüsünün kusurunun bulunmaması nedeniyle bu aracın zorunlu mali sorumluluk sigortacısı olan davalı İsviçre Sigorta A.Ş.’nin sorumluluğunun bulunmadığı, davalının kullandığı aracın zorunlu mali sorumluluk sigortasının bulunmadığı, davacının muayene ve protez giderinin 1.525 TL olduğu, tarafların sosyal ve ekonomik durumu, kazanın oluş şekli göz önüne alınarak davacı lehine 2.500 TL manevi tazminata hükmetmek gerektiği gerekçesiyle 2.479,60 TL maddi tazminatın davalı ... için olay tarihinden, davalı ... için dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte, 2.500 TL manevi tazminatın olay tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalı ...’ten tahsiline, diğer davalı hakkında açılan davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davalılar ... ve Türkiye Sigorta ve Reasürans Şirketleri Birliği vekili temyiz etmiştir.

1- Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı ...’in tüm, davalı Türkiye Sigorta ve Reasürans Şirketleri Birliği Karayolu Trafik Garanti Sigortası vekilinin aşağıdaki bent dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2- Ancak, mahkemece davacının davalı Türkiye Sigorta ve Reasürans Şirketleri Birliği Karayolu Trafik Garanti Sigortası hakkındaki manevi tazminat talebinin tamamının, maddi tazminat talebinin ise bir kısmının reddine karar verilerek Avukatlık Asgari Ücret Tarifesinin 10/4 maddesi gereğince davalı lehine, reddedilen maddi ve manevi tazminat istemlerine ilişkin olarak ayrı ayrı vekalet ücretine hükmedilmesi gerekirken tek vekalet ücretine hükmedilmesi nedeniyle kararın bozulması gerekmiş ise de, yapılan yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapmayı gerektirmediğinden kararın H.U.M.K.’nun 438/7 maddesi uyarınca düzeltilerek onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ

Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle, davalı ...’in tüm, davalı Türkiye Sigorta ve Reasürans Şirketleri Birliği Karayolu Trafik Garanti Sigortası vekilinin sair temyiz itirazlarının REDDİNE, (2) numaralı bentte açıklanan nedenle, kararın hüküm fıkrasının 10. paragrafında yer alan “575 TL vekalet ücretinin davacıdan alınarak davalı Garanti Sigortası Hesabına verilmesine” ibaresinin hüküm fıkrasından çıkarılarak, yerine “Reddedilen maddi tazminat istemi nedeniyle 575 TL, reddedilen manevi tazminat istemi nedeniyle 575 TL maktu vekalet ücretinin davacıdan tahsili ile davalı Türkiye Sigorta ve Reasürans Şirketleri Birliği Karayolu Trafik Garanti Sigortasına verilmesine” ibaresinin konulmasına, kararın işbu düzeltilen şekli ile ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 230,00 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davalılardan ...'den alınmasına, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz eden davalı ...

Hesabına iadesine,16/05/2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.