Kıymetli Evrak İptali

11. Hukuk Dairesi         2020/1879 E.  ,  2021/3080 K.

"İçtihat Metni"

MAHKEMESİ BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 16.HUKUK DAİRESİ

Taraflar arasında görülen davada Bakırköy 2. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesince verilen 17.10.2016 tarih ve 2015/46 E- 2016/143 K. sayılı kararın davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf isteminin kabulüne dair İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 16. Hukuk Dairesi'nce verilen 20/02/2020 tarih ve 2017/3936 E- 2020/279 K. sayılı kararın Yargıtay'ca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkiline ait 30.sınıfta 180221 başvuru numaralı "BRUNO" ibareli markanın sahibi olduğunu, davalı şirketin 2013/66224 tescil numaralı "Cafe Breno" ibareli markasını 29,30, 31, 32, 35, 43.sınıflarda tescilli olup 556 sayılı KHK 8/1-b bende gereğince markalar arasında benzerlik bulunduğu iltibasa neden olma ihtimali mevcut olduğundan hükümsüzlüğüne karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili, taraf markalarının benzer olmadığı, tüketici nezdinde iltibasa neden olma ihtimalinin söz konusu olmadığını, müvekkiline ait markada geçen Breno sözcünün İtalyada bir kent ismi iken davacı tarafa ait markanın yabancılar tarafından kullanılan erkek ismi olduğunu, her iki markanın anlam farkı gösterdiğini, karıştırılma ihtimalinin bulunmadığını ve davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporu, toplanan deliller ve tüm dosya kapsamına göre; somut olayda her iki markanın esas unsurunu Bruno ve Breno sözcüklerinden oluştuğu, “Breno” ibaresi ile “Bruno” ibaresi arasında tek bir harf farklılığı bulunduğu, anlamsal olarak bakıldığında “brono” sözcüğünün İspanyolcada koyu kahverengi “Breno” ise Portekizcede kral anlamına geldiği, her iki markanın anlamsal olarak farklı olduğu, bütün olarak bakıldığında davalıya ait "Cafe Breno" ibareli marka baş harfleri büyük diğer harfleri küçük olarak yazılmış kelime markası vasfı taşıdığı, ibarenin başındaki “Cafe” sözcüğünün cins isim olarak markada yardımcı unsur, markanın tescil edildiği şekli ile davacı markası arasında yazılış şekli itibariyle görsel anlamda farklılıklar bulunduğu, düşük düzeyde işaretsel benzerliğin olduğu, dava konusu markanın 30.

sınıfta “bisküviler, krakerler, gofretler” emtiaları dışında sektör bilirkişisinin belirttiği şekilde mallar arasında benzerlik bulunmadığı belirtilmiş ortalama tüketici açısından karıştırılma ihtimali olmadığından bu mallar yönünden davanın reddine, 30.sınıfta “bisküviler, krakerler, gofretler” yönünden malların birebir aynı oluşu işaretteki benzerlik gerekçesiyle; davanın kısmen kabulüne davalı adına tescilli 2013/66224 sayılı markanın “bisküvi, kraker, gofret, kek, pasta, sakız, mısır çerezi” emtiaları yönünden hükümsüzlüğüne, diğer taleplerin reddine karar verilmiştir.

Karara karşı davalı vekili istinaf kanun yoluna başvuruda bulunmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesince, hükümsüzlüğü istenen 2013/66224 başvuru numaralı "Cafe Breno" ibareli marka tescil kaydı celp edilerek taraf markalarının ortak emtia grubunun "bisküvi, kraker, gofret, sakız" emtiaları olduğu, davalı markasının tescilli olduğu "pastacılık ve fırıncılık mamulleri" emtialarının davacının 180221 numaralı markasının tescilli olduğu "pasta ve kek" emtiaları ile benzer olduğu ancak davalı markasının hükümsüzlük kararı verilen mısır çerezi emtiasında tescilli olmadığının tespit edildiği, sınıfsal benzerlik karşılaştırmasında kısmen ortak/benzer emtialarda tescilli olduğu saptandıktan sonra, taraf markaları benzerlik yönünden karşılaştırılmasında "Bruno" ve "Breno" ibareleri arasında görsel ve işitsel olarak benzese de, davalı markasındaki “Cafe” ibaresinin markanın ilk sözcüğünü oluşturduğu, markanın tescilli olduğu emtialar yönünden “Cafe” ibaresinin ayırt edici olduğu ve tüketicinin zihninde markanın ilk sözcüğünün akılda kaldığı ve daha çok dikkat çektiği, markanın bütüncül olarak değerlendirilmesinde, ortalama tüketici nezdinde karıştırma ihtimalinin bulunmadığı, markaların tüketiciler nezdinde, işletmeler arasında bağlantı kurma ihtimali yaratacak derecede benzerlik bulunmadığı, davalı "Cafe Breno" markasının bütüncül olarak bıraktığı izlenimde ayırt ediciliğinin bulunduğu gerekçesiyle davalı vekilinin istinaf başvurusunun kabulüne, ilk derece mahkemesi kararının kaldırılmasına, davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava, mülga 556 sayılı KHK m. 8/1 – b hükmü ile düzenlenen benzerlik hukuki sebebine dayalı markanın hükümsüzlüğü talebine ilişkindir.

Bölge Adliye Mahkemesince, taraf markaları karşılaştırılırken davalı markasının baskın ve ayırt edici unsurunun “Cafe” ibaresi olduğu belirtilerek taraf markalarının iltibasa sebebiyet verecek derecede benzer olmadıkları ve dolayısıyla davalı markasının ayırt ediciliğinin bulunduğu benimsenmişse de, davalı markasının ilk sözcüğü olan “Cafe” ibaresi belli bir sektörde ticari faaliyette bulunanlar tarafından kullanılan ortak, yani jenerik işaretlerden olduğu gibi taraf markalarının tescilli olduğu 30. sınıftaki bir kısım mallar yönünden tanımlayıcı işarettir. Bu durumda İlk Derece Mahkemesince de benimsendiği gibi davalı markasının esas ve ayırt edici unsuru “Breno” ibaresi olup, davacının “Bruno” ibaresinden oluşan markası ile görsel ve iştisel olarak iltibasa sebebiyet verecek derecede benzerlik arz etmektedir.

Söz konusu benzerlik, aynı ve/veya benzer mal ve/veya hizmetler yönünden ortalama tüketicilerin karıştırma ve ilişkilendirebilmelerine yol açabilecek düzeydedir. Nitekim, Dairemizin 11.12.2019 gün ve 1755/8082 sayılı ve 06.06.2018 gün ve 2016/13383-4376 sayılı kararları ile de taraf markalarının benzer oldukları kabul edilmiştir.

Bu durumda, Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurusunun reddine karar verilmesi gerekirken, istinaf başvurusunun kabulüne, kararın kaldırılmasına ve davanın reddine karar verilmesi doğru olmayıp, davacı yararına kararın bozulmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ

Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temiyz isteminin kabulü ile Bölge Adliye Mahkemesi kararının BOZULMASINA, HMK m. 373, 2 hükmü uyarınca dosyanın Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, ödediği peşin temyiz harcının isteği halinde temyiz eden davacıya iadesine, 30.03.2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.