Zayi belgesi

11. Hukuk Dairesi         2011/11400 E.  ,  2012/10966 K.

"İçtihat Metni"

MAHKEMESİ Ticaret Mahkemesi

... olarak görülen davada Karşıyaka Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 20.07.2011 tarih ve 2011/150-2011/242 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin Karşıyaka 2. Noterliğince tasdik edilen 2009 yılına ait işletme defterinin zayi olduğunu ileri sürerek zayi belgesi verilmesini talep ve dava etmiştir.

Mahkemece, iddia, toplanan deliller ve dosya kapsamına göre, TTK’nun 68/son maddesi hükmü uyarınca ancak tacirlerin zayi belgesi verilmesini isteyebileceği, davacının ise çiftçi olması nedeniyle zayi belgesi isteyemeyeceği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Karar, davacı vekilince temyiz edilmiştir.

Dava, TTK'nun 68. maddesine dayalı zayi belgesi verilmesi istemine ilişkindir. Davacı vekili müvekkilinin ticari işletmesi ile ilgili 2009 yılına ait işletme defterinin zayi olduğunu ileri sürerek zayi belgesi verilmesini talep etmiş, mahkemece ancak tacirlarin zayi belgesi talep edebileceği, davacının ise çiftçi olduğu gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir. TTK'nun 14/1. maddesi hükmünce, bir ticari işletmeyi kısmen dahi olsa kendi adına işleten kimseye tacir denir. Ticari işletmeyi fiilen işleten gerçek kişilerin tacir sayılabilmesi için, ticaret siciline kayıt olması şart değildir. Diğer bir deyişle, ticaret siciline kayıt tacir sıfatının zorunlu bir unsuru değil, sadece neticesidir.

Davacının ticari işletme işlettiği ileri sürülmesine ve mahkemece davacının kayıtlı olduğu vergi dairesine yazılan yazıya verilen cevapta davacının vergi mükellifi olduğunun bildirilmiş olmasına, ayrıca ziraat odasında kaydının bulunmasının gerçek kişinin tacir olmasına da engel teşkil etmeyeceğine göre davacının tacir sıfatının bulunduğunun kabulüyle davanın esasına girilerek sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi doğru görülmemiş, kararın bu nedenlerle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ

Yukarıda açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün davacı yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 26.06.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.