Kullanımı izah edilmeden yıllarca hiç kâr dağıtmama TTK 385'e aykırıdır

11. Hukuk Dairesi         2011/1216 E.  ,  2012/7938 K.

"İçtihat Metni"

MAHKEMESİ Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Ankara 2. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 09/06/2010 tarih ve 2008/267-2010/331 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi taraf vekilleri tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili müvekkilinin davalı şirketin ortağı olduğunu, davalı şirketin 2007 yılı olağan genel kurulunun 11.04.2008 tarihinde yapıldığını, genel kurul gündeminin 3. maddesinde yönetim kurulu faaliyet raporu ile denetçi raporlarının müzakere edildiğini, ancak anılan raporların genel kurul toplantısından önce yasaya uygun şekilde ilan ve tebliğ edilmediğini, anılan raporların yasanın öngördüğü bilgileri içermediğini, genel kurul gündeminin 4.maddesi ile bilanço ve gelir gider tablosu hesaplarının tasdik edildiğini ayrıca dönem ve geçmiş dönem kârlarının dağıtılmamasına karar verildiğini, anonim şirketlere ortak olmanın asıl amacının kâr payı almak suretiyle yarar sağlanmak olduğunu, dönem ve geçmiş dönem kârının dağıtılmamasına ilişkin kararın TTK 469, 472 ve 385.

maddelerine aykırı olduğunu, genel kurul gündeminin 5.maddesi ile de yönetim kurulu üyelerinin ve denetçileri ibra edildiğini, pay sahiplerinin anonim şirketten en önemli beklentileri olan kâr payı yolu ile fayda sağlamayı yerine getiremeyen yönetim kurulunun ibrasının doğru olmadığını, genel kurul gündeminin 6. maddesi ile de yönetim kurulu ve denetçilere ücret verilmesinin karara bağlandığını, şirketi iyi yönetemeyip ortaklarına kâr dağıtamayan yönetim kurulu üyelerine yüksek ücret ödenmesinin iyi niyet kuralları ile bağdaşmadığını ileri sürerek yasaya, ana sözleşmeye ve iyi niyet kurallarına aykırı olarak 11.04.2008 tarihli genel kurul toplantısında alınan kararlardan 3.,4.,5. ve 6. maddelerin iptaline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davacının belgeleri inceleme yetkisinin sınırlandırılmadığını, raporların TTK hükümlerine uygun düzenlendiğini, ortaklara kâr dağıtılmaması kararının genel kurulun tekelinde olduğunu, yönetim kurulu üyeleri ve denetçilerin görevlerini ifa ettiklerini, yönetim kurulu üyelerine ve denetçilere huzur hakkı verilmesinin yasal olduğunu savunarak davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, benimsenen bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamından, genel kurul toplantısının 4.maddesinde ortaklara kâr dağıtılmamasına ilişkin kararın, davalı şirketin ortaklarına dağıtmadığı kârın ne şekilde kullanılacağı izah edilmeden yıllar itibariyle hiç kâr dağıtmamasının TTK 385. maddesine aykırı olduğundan iptali gerektiği, kanuna uygun bir şekilde alınmış ibra kararının azınlık karşı çıksa bile geçerli olduğu, genel kurulun kanuna uygun bir şekilde yönetim kurulu üyeleri için ücret belirlediği ve şirket merkezinde genel kurul toplantısından önce bulunması gereken belgelerin, yasal süre içinde hazır bulunmamasının hukuka aykırılık teşkil etmesine rağmen bu durumun karara etkisi olmadığı gerekçeleriyle davanın kısmen kabulü ile dönem kârı ve geçmiş dönem kârlarının dağıtılmaması yönündeki 4 nolu genel kurul kararının iptaline, diğer genel kurul kararlarının iptaline yönelik taleplerin reddine karar verilmiştir.

Kararı, taraf vekilleri ayrı ayrı temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, taraf vekillerinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ

Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, taraf vekillerinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 4,00 TL temyiz ilam harcının temyiz eden taraflardan ayrı ayrı alınmasına, 16.05.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.