Haksız Rekabetin Tespiti ve Tazminat

11. Hukuk Dairesi         2009/1493 E.  ,  2010/7446 K.

"İçtihat Metni"

MAHKEMESİ Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Gaziantep 3.Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 21.11.2008 tarih ve 2006/273-2008/540 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, davalının müvekkilinin adına tescilli markaları içeren emtiaları satışa sunduğunu, marka hakkına tecavüz ettiğini ileri sürerek, davalı eyleminin haksız rekabet oluşturduğunun tespitine, marka hakkına tecavüz fiillerinin durdurulmasına, tecavüzün giderilmesine, ürünlere el konulmasına, 10 milyar TL maddi ve 10 milyar TL manevi tazminatın 26.11.2001 tarihinden itibaren temerrüt faiziyle tahsiline ve hüküm özetinin Hürriyet veya Sabah gazetelerinden birinde ilanına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, müvekkilinin ithalatçı şirket olduğunu, davacıya yurt dışından emtia ithal ederek teslim ettiğini, aralarında ticari ilişki bulunduğunu, aynı zamanda davacının satışa sunduğu emtialara ilişkin servis hizmeti verdiğini, daha sonra aralarındaki bu ilişkinin sona erdiğini, tespite konu emtiaların da tamir edilmek üzere bırakılan emtialar olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, toplanan kanıtlar ve benimsenen bilirkişi raporuna göre, davalı işyerinde davacıya ait Galakxy markalı 9 adet televizyon, Ronson markalı 69 adet ışıldak emtiası tespit edildiği, bu eşyaların işyerinde bulunma nedenini ispat edemediği, eyleminin 556 sayılı KHK.nin 61 nci maddesi uyarınca marka hakkına tecavüz oluşturduğu, maddi zararının belirlendiği, manevi zararın söz konusu olmadığı gerekçesiyle davalının, davacının markalarına tecavüzün men’ine, elinde bulundurduğu bu markalı emtialara el konulmasına, 202.689.718 TL maddi tazminatın dava tarihinden itibaren yasal faiziyle davalıdan tahsiline ve hüküm özetinin yüksek tirajlı bir gazetede ilanına, diğer istemlerin reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

1-Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin yerinde görülmeyen ve aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

2-Dava, marka hakkına tecavüzün durdurulması, giderilmesi, maddi ve manevi tazminat istemlerine ilişkindir. Mahkemece, davalının davacı markalarına tecavüz ettiği kabul edilerek yazılı şekilde hüküm kurulmuş, koşulları bulunmadığı gerekçesiyle manevi tazminat isteminin reddine karar verilmiştir. 556 sayılı KHK.nin 62 nci maddesinde marka hakkı tecavüze uğrayan marka sabinin diğer istemlerinin yanı sıra manevi tazminat da talep edebileceği düzenlenmiştir. Ancak, anılan KHK.de manevi tazminata hangi koşullarda hükmedileceğine ilişkin bir açıklık bulunmamaktadır. Bu istemin genel hükümler arasında yer alan BK.nun 49 ve TTK.nun 58/1-e maddeleri kapsamında değerlendirilmesi gerekmektedir. Davalı, tacir olup basiretli şekilde hareket etmek zorundadır.

Ticari işlerinde daha dikkatli ve özenli davranmak durumundadır. Öte yandan, BK.nun 49 ncu maddesinde 3444 sayılı Yasa ile yapılan değişikle manevi tazminata karar verilmesi için artık kusurlu olma hali yeterli görülmüştür. O halde, davalının davacı markalarına tecavüz ettiği sabit olduğuna göre uygun bir manevi tazminata hükmedilmesi gerektiği dikkate alınmadan yazılı gerekçe ile hüküm kurulması doğru görülmemiş, kararın bozulması gerekmiştir.

3-Ayrıca, uyuşmazlık, haksız fiilin bir türü olan marka hakkına tecavüz iddiasına dayalıdır. Davalının, davacının markalarını taşıyan emtiaları işyerinde haksız şekilde bulundurduğu 26.11.2001 tarihinde mahkeme kanalıyla tespit edilmiştir. Bu durum karşısında, davalının marka hakkına tecavüz eylemini gerçekleştirdiği 26.11.2001 tarihinde temerrüde düştüğü kabul edilerek anılan tarihten itibaren temerrüt faizi uygulanmasına karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde dava tarihinin esas alınması da yanlış olmuştur.

SONUÇ

Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davacı vekilinin diğer temyiz itirazlarının reddine, (2) ve (3) numaralı bentlerde açıklanan nedenlerle temyiz itirazlarının kabulü ile kararın davacı yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 28.06.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.